poniedziałek, 2 stycznia 2012

Podręcznik Gracza Podziemi i Smoków edycja czwarta

Ryba, która uciekła zawsze wydaje się gruba.

Na początku grudnia 2011 roku, gruchneła w internecie wieść, ż jeszcze w rzeczonym miesiącu ukażę się polska edycja Księgi Potworów do 4 edycji. Długo odkładałem tą decyzję ale to był wystarczający impuls: Kupuje podstawki do 4 edycji! Na razie tylko Podręcznik Gracza coby sprawdzić czy warto wydawać na cały zestaw kupe PLNów. Ponizej moje odczucia po jego lekturze.

Wizualnie

Lubię czarno-białe podręczniki. Za wzór tego jak powinny wyglądać podręczniki uważam podstawki do Cybera, Wiedźmina (blah, tylko jakby jeszcze miał normalną okładkę) czy Legendy 5 Kręgów. Średnio się cieszyłem gdy Gramel wydał Nemezis i Evernighta w kolorze. Nie lubiłem wyglądu podręczników do 3 edycji DnD, niby pomysł na stare księgi jest super klimatyczny ale jakoś nie mogłem się do tego wykonania przekonać, okładki waliły dla mnie bardziej kijowym kiczem niż tajemnicą do odkrycia, a środek tez mnie nie powalił. Nie wiem, po prostu nie lubię tych podręczników :)

A podręcznik do 4 edycji? Kocham jego wygląd! Gdybym nie był tak oddany sprawie czarno-białych podręczników śmiało bym mógł powiedzieć, ze to najładniejszy podręcznik do rpg z jakim miałem styczność. Ładne kolorowe grafiki co kilka stron plus całostronicowe ilustracje na rozpoczęcie rozdziału, a tak tylko biel, czarne napisy i kolorowe oznaczenia przy tabelkach, mocach itd. Wszystko to prezentuje się bardzo elegancko. Rozmiar czcionki jest idealnie dobrany przez co czytanie tego podręcznika to czysta przyjemność.

Esensja

Od razu napiszę, ze mi się podoba to co odwalili Czarodzieje z Wybrzeża. Po pierwsze wszystko jest opisane bardzo przejrzyście. Po jednokrotnym przeczytaniu nie miałbym problemu przy rozgrywaniu sesji. To ogromny plus w porównaniu do poprzedniej edycji, która była dla mnie koszmarem ze swoją przytłaczającą ilością zasad. Walka już totalnie została przeniesiona na planszę, co tez jest dla mnie okej, lubię podumać nad figurkami i pokombinować jakby to była planszówka. W sumie to prawie wszystkie zasady w Podręczniku Gracza dotyczą rozgrywania walki. Lista umiejętności została ograniczona do mniejszej ilości (hura!), oczywiście umiejętności złodziejskie, dyplomatyczne, wiedza itd. - super, rozwiązanie pozwalające kiedy trzeba zająć się odgrywaniem postaci i kombinowaniem. Lubię tego typu prostotę w mechanice gry fabularnej, jak np. w Savage Worlds, toteż tutaj kolejny plus. Jako arcyciekawą ciekawostkę dodam, skoro już o SW, ze 4 edycja to po nich jedyny podręcznik prawie czysto mechaniczny, który nie wzbudzał u mnie magicznej chęci snu ;)

Trochę o bohaterach graczy: Podanych jest zadowalająca liczba wskazówek jak tworzyć ciekawe indywidualne postaci - w opisie ras i profesji pojawiają się różnorodne przykłady czym się mogą charakteryzować i jak mogą wyglądać przykładowe postaci, do tego ostatnim krokiem przy tworzeniu postaci są klasyczne pytania o osobowość (charakter,, kontakty międzyludzkie, podejmowanie decyzji itp.). Również pod tym względem 4 edycja prezentuję się lepiej od poprzedniczki, gdzie mimo, iż opisy ras czy profesji zajmowały więcej miejsca ale jakoś u nas nie zachęcały do kreatywności graczy i np. rózne postaci łotrzyków BG niewiele od siebie się różniły. Profesje podzielone są na cztery role, jedne specjalizują się w zadawaniu ogromnych obrażeń pojedynczym przeciwnikom, inna skupia się na atakach obszarowych, dowódca, którego zadaniem jest wspomaganiem drużyny itd.. Każda z profesji posiada swój zestaw mocy ofensywnych. Jest to super rozwiązanie niwelujące nudę podczas starć ("To ja go tnę") i nadający jej większego taktycznego zastanowienia. Taki czarodziej nadal wali czarami, ale za to profesję typowo niemagiczne teraz tez mogą się popisać potężnymi atakami, wzmocnieniami, trzaskaniem wszystkich wokół itd. Superosko. Problemem może, być tylko zapamiętanie wszystkich mocy przez graczy. Myślę, ze najlepszym rozwiązaniem byłoby zrobienie kart z opisem mocy, podzieleniem koszulek w trzech rożnych kolorach na moce nieograniczone, spotkaniowe i dzienne i powkładaniem w nie odpowiednich kart. Oczywiście nie jest tak, ze magowie i inni kapłani pozostali tylko z magią ofensywną. Operują oprócz tego jeszcze Rytuałami, których rzucanie trwa dłużej i odnoszą się poza sferę pola walki (i znowu 4 edycja to jedyny po Savage Worlds system w którym z przyjemnością zagrałbym postacią czarującą, magia nie jest trudna do opanowania a ilość czarów nie sprawia u mnie zawrotów głowy).

Przedstawienie świata ogranicza się li tylko do opisu ras i profesji oraz niezbyt dlugim opisie w rozdziale wprowadzającym. Ale właśnie ten opis wzbudził we mnie sympatię - rozgrywanie sesji w światach gdzie wielkie królestwa upadły, nieliczne miasta to jedyne jasne punkty pomiędzy dzikimi terenami i ruinami kryjącymi w sobie tajemnicę do zbadania (skarby!!).

Werdykt

Lubię to. Z ogromną chęcią rozegrałbym większą kampanię. Wydaje się, idealnym rozwiązaniem na klubowe spotkania, po pierwsze może wzbudzać pewne skojarzenie z planszówkami (które królują na klubowych spotkaniach) przez walkę na mapie taktycznej i opcjonalne wrzucenie kart mocy, po drugie jest dosyć prosta, a po trzecie ogólnie sprawia wrażenie, że została stworzona do niezbyt długich sesji trwających 3-4 godziny. No i przypomina ponoć gry MMORPG, ja tam nie wiem, w życiu w żadną na szczęście nie grałem ale jest to kolejny plus bo chyba jest kilku tego typu graczy w klubie.

Jak się ustabilizuję finansowo pewnie kupię resztę zestawu z nadzieją pogrania w klubie, a co za tym idzie wskrzeszenia w nim rpg! A na razie podręcznik poszedł dalej, Bohaterowie powoli się tworzą...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz